* مهدی شمشیری

این توهم  نیست که

فریاد من است در باد

اگر چه شنیده نمی شود... جز

دشنام ... دشنام

آنکه زبانم را می آزارد

...و قلبم را

در حقارت واژه هائی که  هر روزه

داغ می بینند ... ناخواسته

بر دروازه های این شهر تا ابد مسکوت

این توهم من نیست ...  که

رنج نامه ای آغاز می شود

بر پیشانی تاریخ نانوشته یک قوم

از دریچه یک چشم ... امروز

آه ....چه زود فراموش می شود

این داستان  که

آزار می دهد زبانم را ...

و قلبم را ... که

در التهاب یک عشق ... ناخواسته

گر می گیرد

و در دامان شب های فراموش شده ی یک نسل

آرام...

محو می شود

این توهم من نیست... که من

اینگونه شناخته می شوم

با تاولی بردل ... چرکین

و صدائی در حنجره مدفون

و داستانی که

تکرار می شود  هنوز