زیر بارانابزار معرفی وبلاگ به دوستان

علی جان؛

دوست داشتم شاعر بودم، نه در حد خیام و رباعیاتش؛ نه در حد عریانی طاهر؛ نه در فال حافظ می گنجیدم؛ نه در طبع سعدی؛ نه در اندیشه شمس، نه در مثنوی معنوی؛ معاصران هم که سر جای خود. من شاعر بودن را دوست دارم. عاشق بازی با واژه ام اما لذت قطار کردن موزون جملات را در شعرهای دیگران برده ام. احساسم از قلم دیگری جاری شده و اشک هایم قلم های غیر را سیراب کرده تا این چنین در سودای شاعری مرثیه گویم. شاعر "خاص" است و شاعر بودن، خاص بودن است. من هیچوقت خاص نبوده ام، حتی برای تو که مدعی دوست داشتن ام بودی و هستی. این دروغ را هر دوی ما باور نکردیم...

علی جان؛

سفر را دوست دارم، البته نه در حد و اندازه های مارکوپولو؛ نه حتی سندباد و نه ناصر خسرو و سعدی. دوست داشتم تمام داشته ام از این زندگی، یک کوله پشتی کوچک بود و یک جفت کفش خوب. پای سفر را دارم، ولی برای مسافر بودن این توشه ی کمی بود. "جیب" های بزرگتری می خواست و "غم نان" کمتری. تو را هم ندیده ام سفری بروی با فراغ بال و دلی آزاد و روح و روانی شاد. انگار این سفرها برای من و تو "نیامد" دارد. می دانم که سال هاس در خانه محبوسی و البته به خواست خود و جبر زمانه. انگار ما هر دو "خودزنی" کرده ایم ولی من از "ناچاری" و تو "خود خواسته". این وجه تمایز ماست. من ناخشنودم از این اتفاق و تو سرمست از این افتخار. چه می شود کرد وقتی خود خواهی در اوج "خودخواهی"…

علی جان؛

"خطر" را دوست دارم حتی اگر "دل شیر" نداشته باشم. اصلا خطر کردن "مساله" من نیست. "دغدغه" من هم نیست. خطر، جرات "ریسک کردن" می خواهد که ندارم. خطر فرصت "دل کندن" می خواهد که ندارم. خطر قدرت"رفتن" می خواهد که ندارم ولی همین دوست داشتن "خطر" هم لذتی دارد که ارضاء ام می کند. البته گاهی خطر کردن ارزشش را دارد و گاهی هم نه. من هنوز دست به کار خطیری نزده ام که در مورد ارزش اش حرفی بزنم ولی دوست دارم اگر فرصتی بود با تو که همیشه "مرد خطر" بوده ای در این باب گفتمانی داشته باشم. شنیدن حرف های تو در این میانه بی شک و گمان شنیدنی ست...  

علی جان؛

می خواهم "نقطه" بگذارم؛ یعنی تمام، یعنی ختم کلام، یعنی به عشق چه و مرام و معرفت چه کسی باید "دلنوشت" کرد؟ ولی حرف ها مگر تمام شدنی اند؟! چیزهای زیادی در ذهن می آیند، نوک می زنند و می روند. "نیشتر"هایی از جنس دوست. دوست هایی از جنس زخم. زخم هایی از جنس مرگ. پوست کلفتی هم عالمی دارد. رفتارها و گفتارها و ... به همه ی جای مان بر می خورد و انگار نه انگار. می ایستیم و زخم می خوریم و تا می شویم و دوباره "دست کشان" و "پای لرزان" بلند می شویم و سیر می کنیم روزها را در روزگار ناخوش احوالی. از هیچ کس هم "گله ای" نیست. به قول شاعر" گر هم گله ای هست، دگر حوصله ای نیست"...

علی جان؛

راوی قصه های تلخ شده ام، می بینی؟ جوانک خوشحال دیروز که خنده، چاشنی همیشگی لب های کوچک اش بود، این روزها دل اش به وسعت تمام واژه های ناگفته اش غم دارد. می دانم سیاه نویسی هنر نیست. تلخ کردن کام دیگران معجزه نمی خواهد. می دانم زندگی شیرینی هم دارد. قند هم دارد. شکر هم دارد و شکر پاره البته ولی کام قلم ام شیرین نمی شود. این یکی را شرمنده ام.

علی جان؛

شهر دل ام این روزها طبیعی نیست. انگار جنگی در درون ام در حال اتفاق است. سلول های درون حالت دفاعی گرفته اند. اصلا مدتی است دفاع مقدس شان را آغاز کرده اند. نمی دانم 8 ماه طول می کشد یا 8 سال یا ... نمی دانم.  غیب گویی نمی توانم. فال نمی بینم. قهوه ای سر نمی کشم ولی می دانم این تشویش آغاز یک اتفاق خوب نیست. تو چه آسوده فراتر از همه ی این حال و احوال گذر می کنی این زمان را و حال را...

علی جان؛

همیشه از آرزوهای محال دوری کردم اما عاشق رویاپردازی بودم. گاهی چنان در رویاهای دور دست فرو می افتادم که از حال و فال خارج می زدم اما حال و فال این روزهای من هم چیزی کمتر از رویایی در دور دست ها نیست؛ فقط تفاوت عمیقی دارد با آنچه می پنداشتم و چیزی که حالا در دست دارم. من به سمت غرب رفتم و تو در شرق طلوع کرده ای . تو خورشیدی بالای سر داری و من غروبی در دل . این همه تفاوت چطور ممکن است؟! همای سعادت کدام سرشاخه را در تو دید که چنین زود بر شاخه های تو نشست که اینچنین فرجامی متفاوت داشته ای. من در ریشه گیر کرده ام و تو خورشید را می بوسی... من محال رفته ام یا تو به خال زده ای؟

علی جان؛

قضاوت سخت ترین کار زندگی است و قاضی بودن دشوارترین کار. اعتراف می کنم هرگز نمی توانم قاضی عادلی باشم چراکه قواعد بازی را بلد نشده ام اما تو چه قضاوت ها که نکردی؟! نمی دانم قضاوت های تو را عادلانه بدانم یا مغرضانه؛ منطق تو را نمی فهمم. مدت ها با منطق ات کلنجار رفتم. تو بی هیچ قاعده ای به محکمه می روی و این را خوب می فهمم. زبان ما مشترک است و فهم ما جدا. این منطق زندگی ماست. روزگار یک روز منطق ها را کنار می زند. ما بی منطق و بی پرده از کنار هم عبور می کنیم، به چشم های هم خیره می شویم و یادمان می آید که چقدر برای هم آشنا بوده ایم. بی آنکه یادمان باشد در دور دست ها با چه منطقی حرف زده ایم یا در گذشته ها چگونه با هم رفتار کرده ایم. ما مشمول گذر زمان شده ایم. این را به خاطر بسپار..

ادامه دارد...

علی جان؛

درد دارد زندگی. درد دارد به رگ و ریشه هایم می رسد، همانطور که به ریش هایم رسید، به موهایم رسید تا سفیدشان کند. کاش رگ هایم را سفید می کرد، رویم را یا حتی دلم را سفید می کرد که شرمنده اش نباشم.

راستی دل تو چه رنگیه؟ سیاه؟ سفید؟ خاکستری؟ یا دلی نداری که رنگی و رویی داشته باشه؟ بگذار حدس بزنم، دل تو بی رنگ است. سال هاست، رنگی نیست. درست از همان روزی که احساس بزرگی کردی. یادت نیست؟!

علی جان؛

کار کردن عالیه. من عاشق کار کردن هستم اما می دونی 2 شیفت کار کردن یعنی چی؟ 8 صبح تا 10 شب دویدن یعنی چی؟ می دونی کار کردن و حقوق درست و درمون نگرفتن یعنی چی؟ می دونی بی انگیزه از خواب بیدار شدن یعنی چی؟ می دونی بی حوصله لباس پوشیدن یعنی چی؟ می دونی بی هدف راه افتادن یعنی چی؟ می دونی BRTیعنی چی؟ می دونی به هم آویخته شدن یعنی چی؟ می دونی لگد شدن یا لگد کردن حرمت همدیگه یعنی چی؟ می دونی ...؛ البته تو که سال ها هدف دار زندگی کردی و حالا از همه اهداف نداشته ات هم جلو زده ای، چه می دونی چی می گم؟ چه می فهمی چی می کشم؟
دوباره2شیفت کار و این یعنی عقب موندن از قطار زندگی. یعنی سگ دو زدن برای جبران واماندگی. این روزهای زندگی چه تند می گذره برای من و امثال من. خوش به حال تو و روزهای تو که هم، زمانش بیشتره و هم هدفدارتر و ...

علی جان؛

جوهر قلم خشک شدنی نیست و کلمات تمام ناشدنی. چه حرف ها که می شه زد و گذشت. چه مشق ها که می شه نوشت و رفت. چه حرف ها که می شه کنار هم چید و جمله ساخت برای ماندگار شدن در ذهن های فاحشه ی امروز. من نوشتن را بلد شدم. آیین نگارش نمره بالایی گرفتم هنوز یادمه ولی برای تو نوشتن چیز دیگری ست.

کاش می دونستم 2 دقیقه وقت میذاری که بخونی یا حتی مرور کنی. بعد می شد خیلی چیزها نوشت. تو اندر عوالم دیگه ای سیر می کنی و ما در هپروت گنگ و گیج خود غرقیم. با این حال دوست دارم این متون به سرانجامی ختم بشه. یا سرانجام من که برای کسی مهم نیست یا فرجام تو که برای من زندگی ست... 

  ادامه دارد ...

سال عوض شد. زمین عوض شد. زمان عوض شد. تو عوض نشدی . همانی بودی که می دیدمت. همونی هستی که می شناختمت. همونی هستی که فکر می کردم باید باشی. فقط هستی و از این بودنت هنوز خرسندی و سیری ناپذیر...

علی جان؛

یک ساعت کشیدنمان جلوتر تا ساعتی دیرتر به غروب برسیم. به غروب زندگی نه. به غروب آرزوها نه. به همین غروبی که هر روز سر ساعت مقرر می آید و دلتنگی می آورد و دلشوره. همین غروبی که برای تو زیباست و برای ما ترسناک. همین غروبی که ثانیه هایش را می شماریم تا دست بردارد از سرمان مثل بختکی گنگ. تو از غروب های زیبایت لذت ببر و ما غرولندکنان در غروب های ترسناک مان رنج می بریم و ریش می شویم و خیش می شویم بر پیکره نیمه جان و نگران مان. تو خوش باشی دنیای اطرافت خوش باشد ما را بس که کمی نفس برای تنفس موجود است...

علی جان؛

سالی گذشت به روال همه این سال هایی که با هم گذراندیم. سالی گذشت متفاوت از همه سال هایی که با هم گذراندیم. سال ما کجا و بخت ما کجا و حال ما کجا و فال ما کجا و همه ی اینهای تو کجا؟ بخت ما لخت و تخت ما سخت و حال ما زار و فال ما راز و روز ما زور و زور ما زیر و زیر ما درد و درد ما هزار . و همه ی اینهای تو همانی بود که می خواستی و همانی شد که خواسته ای . کاش بازی دیگری بلد بودیم و کاش ورقی بر می گشت و همه ی چیزهایی که ما داریم با همه ی چیزهایی که تو داری جابجا می شد که چه می شد!!!

علی جان؛

برایم بهترین ها را آرزو کردی . برایت چه آرزو کنم که بهترین باشد؟! برایم دعا کردی. برایت چه دعا کنم که لایقش باشی؟ اصلا چه اهمیتی دارد من چه بخواهم؟ اصلا چه سودی دارد خواستنی های من برای تو؟ خواسته، همانی می شود که تو می خواهی و عرصه  ی خواستنی ها چنان بر من تنگ است که کش شلوار. بیا از قید این خواسته هایت چند روزی بگذار و بگذر تا در هوایی دیگر رها شوم حتی اگر بر فنا باشد...

                                                                                                                       ادامه دارد...

دیشب در برج میلاد بودم. تقریبا هیچ فیلم دیشب را دوست نداشتم. به دلایلی که خیلی ها دوست نداشتند. خیلی ساده باید گفت. دوست داشتنی نبودند.

یک فیلم اگر می خواهد دوست داشتنی باشد جدای از فاکتورهای فنی مثل کارگردانی، قصه، فیلمبرداری، صحنه پردازی، بازیگری و ... باید قابلیت نگه داشتن مخاطب را در سالن داشته باشد. این دقیقا همان چیزی است که اکثر فیلم های امروزی ما در جشنواره کم دارند. مخاطب را نباید در موقع پخش فیلم رها کرد. نباید گذاشت حتی برای چیزی واجب مانند یک نخ سیگار از روی صندلی اش جابجا شود.

کارگردانی که هنگام پخش فیلمش مخاطبان سالن را در حال گفتتمان و خوابیدن و بازیگوشی و بدتر از همه در حال ترک سالن دید، باید سریعا فکری اساسی برای ترمیم فیلمش داشته باشد چرا که در غیر این صورت با سر به زمین می خورد موقع اکران عمومی. دقیقا چیزی که سرنوشت یه فیلمساز و البته تهیه کننده را مشخص می کند. وقتی گیشه را ببازی یعنی اقبال بختت را باید در جای دیگری جستجو کنی، هرچند عده ای از دوستان هنرمند فقط دوست دارند چیزی ساخته باشند یا تهیه کرده باشند. حالا به چه دلیل و چگونه و با چه قیمتی، خود دانند و خدای خود..

فیلم های شب گذشته برج میلاد به من نچسبید به همان دلیلی که در بالا ذکر کردم. البته میگرن را تا اخر دیدم. ولی وسط های فیلم سکته های ناقص زیاد زدم تا جایی که دوست کناری ام گمان کرده بود در خواب تشریف دارم. ولی فیلم را دیدم. چیزهایی برای ارائه داشت و از یک بانوی تازه کار شاید انتظار معجزه داشتن توقع بالایی ست ولی به هر حال کسی که در خود می بیند که دوربین به دست شود و پشت سناریوی یک فیلم بلند سینمایی بنشیند باید چیزهای برای ارائه داشته باشد.

از شب گذشته فاصله می گیرم. شبی که دوست داشتنی نبود حتی اگر نرفته بودم هم، هیچ اتفاق بزرگی را از دست نداده بودم .جشنواره باید محل اتفاق های تازه باشد. اتفاق های دوست داشتنی ولی این جشنواره اتفاقی را به مخاطب هدیه نمی کند. خشکسالی بدی شده است...